Şimdi size bir fotoğraf göstereceğim ancak buraya tıklamanız gerekiyor açmanız için. Ben bu fotoğrafı internette dolaşırken gördüm. Daha doğrusu görmem şöyle oldu, sayfayı değiştirdikten sonra sanki imleci kaybetmiş gibi bir yerlere kaçırdım sonra fotoğrafı “algıladım”, yazıyı okudum. Yani fotoğrafı “algılamadan” önce imleci anlamsız bir şekilde bir yerlere götürmeye başladım. O kadar anlamsızdı ki resmen panik yapmış gibiydi. Bu demek oluyorki “baktığım” şeyi bilinçaltım algılıyor, ancak “gördükten” sonra zihnim algılıyor.  Bu konuya açıklık getirdikten sonra söylemek istediğim asıl konuya gelmek istiyorum. Bahsetmek istediğim konu psikianalizle ilgili falan değil.

Şimdi güne nasıl başladığımızı düşünelim. Kalkıyoruz belki ilk önce banyoya gidiyoruz, kahvaltı yapıyoruz, işe/okula gidiyoruz, akşam belki bir çay bahçesine uğruyoruz, eve dönüyoruz ve uyuyoruz. Arada atladığım monoton işler olabilir. Evet, bunları her gün yaptığımızı, her gün aynı taraftan kalktığımızı, her gün aynı şekilde okula gittiğimizi ve tabi ki her gün okulun aynı binasına girdiğimizi ve her gün aynı eve geldiğimizi düşünüyoruz. Kendinizi mutlu hissediyor musunuz? Yaratıcı fikirler oluşturabildiğinizi düşünüyor musunuz? Kendizi faydalı hissediyor musunuz? Her şey normal görünüyorken bu sorulara cevabımız hayırsa sorun okula gittiğiniz yolda, evinizin merdivenlerinde, okul binanızın mimarisinde, yemek yediğiniz yerde, diş fırçanızda, yanınızda sürekli olumsuz düşünen/mutsuz insanlarda. Her gün okula gittiğiniz yolun bir bölümünden geçerken kanalizasyon kokusu aldığınızı düşünelim. Yolunuzu değiştirin. Eğer okula giden diğer uzun yolda bahçesi yeşil ağaçlar ve çiçeklerle dolu evler varsa o yolu seçin. Evet okula 10 dakika geç gideceksiniz, fiziksel olarak biraz daha yorulacaksınız ama inanın bana ruhsal enerji, fiziksel enerjiden çok çok daha önemli ve zor kazanılıyor. Benim arkadaşlarıma sürekli söylediğim bir söz vardır “Fiziksel olarak yorgun olmadan, zihinsel olarak dinlenemiyorum.”

Yine eviniz güneş almıyorsa taşının o evden. Güneş alan bir eve taşının. Çok fazla eşyadan kaçının size ilham veren fotoğraflar asın duvarlarınıza (hangi fotoğrafın size ilham verdiğine iyi karar vermeniz gerekiyor sevdiğiniz değil  ilham veren fotoğraflar), yeşil bir bitki alın odanıza, evinizi daima düzenli ve temiz tutmaya çalışın. Eviniz sade ama her ayrıntısı düşünülmüş olsun. Evinizi bol bol havalandırın. İşinizi karmaşıklaştıran her eşyadan kurtulun. Akşamları ışıklandırmanın çok önemli olduğunu farkettim. Ortada bir laz ampulüyle odanızı aydınlatmayın. Olabildiğince küçük ve çok aydınlatıcı kullanın. Bahsettiğim şey maddeye bağlanmak değil. Gerektiğinde hepsinden kurtulabilmelisiniz. Nerede olursanız olun ilham veren ortamınızı (ne kadar ortam el verişsiz olsada) oluşturabilmelisiniz.

Bahane üreten, mutsuz, olumsuzluk abidesi, (olumsuz yönde) tartışma meraklısı veya bahane makinesi insanlardan uzak durun. Ruhsal enerjinizi düşürürler. Bir insanı bir konuya ikna etmek için uğraştığınız her saniye kendi enerjinizden vermiş olursunuz. Ona vermiş olmazsınız ama. Havaya vermiş olursunuz bakmışsınız ikinizde Halil Sezai dinlemeye başlamışsınız.

Ruhsal enerjiniz yüksekken, yapmanız gereken işleri öncelikli yapın. Benim gibi ruhsal olarak enerji harcamanızı gerektiren ilgi alanlarınız varsa çok faydalı olacağını göreceksiniz.

Bunları neden söylüyorum. Bize önemsiz gibi gelen şeyler aslında bizim için önemli olup içimizde bastırdığımız bir öneme sahip olabilir. O yüzden tarihlerden beri sanatçılar; resimlerinde, heykellerde mimarlar; binalarda, “wonder”larda insanların gözüne en hoş görüncek altın oranı seçmişlerdi. İnsanlar bunu bakınca hesaplayıp ahanda altın oran diyorlar mıydı ? Hayır. Ama bilinç altınız bunu hesaplıyor ve ruhsal enerjinizi artırıyor yada düşürüyor. İlk paragraftanda anlaşılacığı gibi, söylediğiniz ve farkında olmadığınız her kelime, farkında olmadan içinizde oluşan her eziklik, farkında olmadan baktığınız her obje enerjinize, yaratıcılığınıza ve reaksiyonlarınıza etki ediyor.

Şimdi size çoklu evrenden (paralel evrenler) söz edeceğim. Bu konu hakkında çok araştırma yaptım çok yazı okudum ancak şimdi anlatmak istediğim bu değil gerçekten o yüzden kısaca anlatmak istiyorum. Eğer ilginizi çekerse ileride araştırmanızı öneriyorum.

Şuan (uzun zamandan beri aslında) bilim adamları evrenin büyük bir patlamayla oluştuğunu düşünüyorlar. Büyük patlamayı kafanızda canlandırdığınız zaman bu patlama üç boyutlu olmuştur. Yani yukarı, aşağı, sağa, sola, ileri ve geri (diğer bir değişle x, y ve z eksenleri). Aslında ders kitaplarında gösterilen iki boyutlu tasvirler bunun z eksenini çok olarak vurgulamıyor bence doğru olan görsel şu olmalı.

Sonuç olarak elimizde 3 boyut ve bir zaman var. Ben zamanı evrenin büyüme hızı olarak tanımlıyorum kendime göre. Diğer tarafta ise evrenin inanılmaz bir hızla büyüdüğü gerçeği var.

Bir de fraktallar var. Fraktallarda ne kadar yakından bakarsanız bakın yada ne kadar uzaktan bakarsanız bakın aynı şekli görebileceğiniz yapılardır. Buna o kadar yabancı olduğunuzu zannetmiyorum. Bir molekül tasvirine baktığımızda galaksilerin tasvirleriyle neredeyse aynı olduğunu ve bir fraktal gibi olduğunu düşünüyoruz. Bu nedenle bazen bizim evrenin atomun bir proton taneciğin içinde olabileceğini düşünüyor insan.

Bu iki konu hakkında da sayısız yazı ve bilimsel makale yazılmıştır. Şimdi ise asıl konumuza gelelim. Büyük patlamayla 3 boyut ama 1 zaman oluşturdu. Neden boyut 3 ama zaman tek ? Ya birden fazla zaman varsa.

Bunun matematiksel kısmını bilmiyorum sadece mantık yürütmeye çalışıyorum. Evrenin çok büyük bir hızla büyüdüğü biliniyor. Bu hızla büyüme nasıl kaynaklanıyor ? Evren nasıl büyüyor ? Bunu bildiğimiz kadarıyla şöyle açıklayabiliriz sanırım. Bizden çok uzaklarda yeni büyük patlamalar meydana geliyor. Buda evrenin büyümesine neden oluyor. Aynen fraktallarda olduğu gibi kendi içinde patlayan patlamalar şekil olarak şöyle ifade edebiliriz.

Bu büyük patlamalar aynı büyüklükte ve aynı şiddette oluyor. Tıpkı fraktallar gibi. Buda demek oluyor ki her patlamadan milyarlarca yıl sonra aynı bizim dünya gibi bir dünya var ve siz zamanı geldiğinde o dünyada yaşadınız, yaşıyorsunuz veya yaşıyacaksınız.

Buda aynı anda birden fazla yerde yaşadığınız anlamına gelebilir. Ancak siz ordaki sizle iletişim kuramıyacaksınız belki sonsuz ışık yılı uzaktasınız diğer size.

Şimdi hayal kurma zamanı acaba şuan yaşadığınız siz ve başka sizler neler yapıyorlar. Yaptığınız hataları yapıyorlar mı ? Daha güzel mi yoksa daha kötü mü yaşıyorlar ? Yoksa tamamen sizin yaşadığınız hayat orda da devam ediyor mu ? Aşağıdaki şarkı bana bunu hatırlattı. Umarım şarkıyı sizin için anlamlı kılmıştır.

“In another life, I would be your girl
We’d keep all our promises, be us against the world
In another life, I would make you stay
So I don’t have to say you were the one that got away
The one that got away”

Getirdiği hafif bir burukluk, zamanın geçişiyle ilgili. O eski andan daha mutluda olsanız burukluk hissettiriyor bu size kaçınılmaz. Tabi o zaman unutmak istemediğiniz bir an ileride unutmak istediğiniz bir anda olabilir. Ona göre dikkat etmek lazım. Bugün Stockholm’de dökülen yapraklar, hafif rüzgar, güzel bir güneş vardı. Aklıma bu şarkı geldi. Taa 2000′li yıllarda böyle bir günde dinlemiştim bu şarkıyı. Çocukluğuma götürdü beni anlayacağınız.

Bu sesler aynen elektriğin anlamlı dalgalarla bilgiye dönüşmesi gibi bize duygu getiriyor dalgalarıyla. Duygu değilde his diyelim biz buna. Peki bu hisleri bize aynı anda getiren sesi nerede bulabiliriz ? Tabi ki müzikle ama sanat olan müzikle çoğunluklada enstrümantal müzikle.

Peki neden enstrümantal müzikle ? Çünkü sözleri olan müzikler sizi o kişinin hissettiklerine götürüyor veya götürmeye çalışıyor. Kendi hissettikleriniz olmuyor özgür bırakmıyor sizi. Kim hissettiklerimizi daha iyi dökerse söze, onun şarkısını dinliyoruz. Eskiden dahada iyiymiş şimdi daha vahim durumlarda. Şiir dedikleri sanat yaşıyor mu hala Türkiye’de bilmiyorum. Para getirdiği için şiir yerine söz mü yazılıyor şarkılara ? Bu sözler yazılıyorsa zaten kalsın onlarda söz olarak, olmasınlar şiir.

Enstrümantal müziği dinlediğiniz zaman mutluyken sizi daha mutlu ediyor, üzüntülüyken teselli ediyor. Sonra ortalara doğru garip bir gülümseme bırakıyor sizde daha sonra doğru söyledin diyorsunuz müziğe. “Beni anlatıyor bu şarkı şuan.” yerine “Beni anlatıyor bu müzik. Hemde en mutlu anımda da en mutsuz anımda da.” diyebiliyorsunuz enstrümantal müziğe.

Enstrümantal müziğin adı duyulmamış pek çok sanatçısı var gibi adını bilmeden dinlediğim. Sonra duyduktan sonra araştırdım çoğunu bulamadım. Göksel Baktagir dışında. Belki işin içine girsem daha fazla isim bulabilirim de işte…

Göksel abime bakın yahu ! Kediciğe bakın kediciğe. Ne keyif bu ! Birde şömine olsa oooh. İnsanın sanatçı olası geliyor.